Sąd Najwyższy zezwala USA na wznowienie deportacji do „trzecich krajów” w oczekiwaniu na apelację

W późnym orzeczeniu Sądu Najwyższego z 29 września, podjętym stosunkiem głosów 5 do 4, zawieszono nakaz sądu niższej instancji, który blokował politykę administracji Trumpa dotyczącą deportacji niektórych osób ubiegających się o azyl oraz innych migrantów do krajów, które nie są ich ojczyzną ani Stanami Zjednoczonymi. Polityka ta, nazywana czasem „deportacją do trzeciego kraju”, pozwala funkcjonariuszom Immigration and Customs Enforcement (ICE) na wysyłanie cudzoziemców z ostatecznymi nakazami deportacji na loty do dowolnego kraju, który zgodzi się ich przyjąć, gdy kraj ich pochodzenia odmawia wydania dokumentów podróży lub gdy amerykańscy dyplomaci uznają powrót za zbyt ryzykowny. Orzeczenie z wtorku oznacza, że deportacje mogą zostać wznowione natychmiast, podczas gdy sędziowie rozpatrzą pełne argumenty na początku przyszłego roku. W praktyce oznacza to, że loty czarterowe ICE, które były zawieszone od lutego, wznowią się do takich miejsc jak Burundi, Paragwaj czy Republika Zielonego Przylądka. Według danych rządowych przedstawionych w sprawie, ponad 3800 osób oczekiwało w areszcie ICE lub pod nadzorem na umieszczenie na lotach do trzecich krajów; menedżerowie ds. podróży służbowych i globalnej mobilności zatrudniający cudzoziemców powinni zatem spodziewać się gwałtownego wzrostu niespodziewanych zatrzymań w miejscu pracy oraz nagłych zmian w organizacji wyjazdów. Organizacje biznesowe, w tym Amerykańska Izba Handlowa i Rada Przemysłu Technologii Informacyjnych, złożyły opinie amicus curiae, ostrzegając, że szybkie wydalenia długoletnich pracowników mogą zakłócić harmonogramy projektów i zwiększyć koszty zgodności z przepisami. Administracja argumentowała, że polityka ta jest niezbędna do utrzymania zdolności aresztowych i odstraszania nielegalnej migracji. Organizacje praw człowieka określają ją jako „ruletkę deportacyjną”, wysyłającą ludzi do krajów, gdzie mogą nie mieć rodziny, znajomości języka ani statusu prawnego. Praktycznie rzecz biorąc, pracodawcy powinni zweryfikować dokumenty I-9, upewnić się, że cudzoziemcy mają ważne dokumenty podróży oraz współpracować z prawnikami w kwestii awaryjnych wniosków o wcześniejsze zezwolenie na wyjazd lub zawieszenie deportacji. Firmy korzystające z tymczasowego statusu ochronnego (TPS) lub humanitarnego zezwolenia na pobyt powinny pamiętać, że te kategorie nie chronią automatycznie pracowników przed deportacją do trzeciego kraju, jeśli mają wcześniejsze nakazy deportacji. Zespoły ds. globalnej mobilności powinny także monitorować rozkłady lotów, ponieważ deportacje czarterowe zwykle odbywają się przy minimalnym wyprzedzeniu, co utrudnia organizację transportu rzeczy osobistych i anulowanie umów najmu. Decyzja Sądu podkreśla niestabilność polityki wobec globalnie mobilnych pracowników w USA. Do czasu rozstrzygnięcia meritum sprawy, ryzyko związane z zatrudnianiem cudzoziemców z wcześniejszymi nakazami deportacji uległo znaczącej zmianie — organizacje powinny już teraz zrewidować plany awaryjne i strategie komunikacji z pracownikami.