UKVI opublikowało wersję 18 swojego „Przewodnika dla pracowników rozpatrujących wnioski wizytowe” z dnia 8 października 2026 roku, dostarczając urzędnikom pierwszej linii – a pośrednio także podróżnym i ich pracodawcom – zaktualizowany zbiór zasad dotyczących standardowej ścieżki wizytowej. Najbardziej zauważalną zmianą jest formalne przywrócenie wymian Erasmus+ jako dozwolonej aktywności, dwa lata po ponownym przystąpieniu Wielkiej Brytanii do programu UE. Uczelnie mogą ponownie gościć studentów i naukowców na okres do sześciu miesięcy bez konieczności uzyskania sponsoringu, pod warunkiem, że wynagrodzenie pochodzi z zagranicy.
Dla firm przewodnik wprowadza nowe przykładowe scenariusze w ramach „PA 7” – ogólnego przepisu stosowanego przez konsultantów i specjalistów wewnątrzgrupowych realizujących krótkoterminowe zadania. Pracownicy rozpatrujący wnioski mają akceptować prezentacje na wewnętrznych konferencjach, instalacje oprogramowania oraz krótkie interwencje techniczne u klienta, pod warunkiem, że odwiedzający pozostaje zatrudniony i opłacany za granicą.
Dokument wyjaśnia również, że opieka nad chorym członkiem rodziny podczas prywatnej wizyty jest dozwolona, rozwiewając długo utrzymującą się niejasność, która często skutkowała odmowami na granicy. W duchu podejmowania decyzji opartej na ocenie ryzyka, urzędnicy mają teraz przykładać większą wagę do historii podróży wnioskodawcy: wielokrotne przestrzeganie przepisów imigracyjnych USA, strefy Schengen czy CANZUK jest traktowane jako czynnik pozytywny; natomiast niewyjaśnione luki w paszporcie będą skutkować dodatkowymi kontrolami wiarygodności.
Ministerstwo Spraw Wewnętrznych liczy, że nowe podejście zmniejszy liczbę niepotrzebnych przekazań spraw i skróci czas rozpatrywania, który nadal średnio wynosi 15 dni roboczych dla wiz turystycznych. Menedżerowie ds. podróży służbowych powinni zwrócić uwagę, że przewodnik zaostrza zasady dotyczące sponsoringu przez strony trzecie. Listy zapraszające muszą teraz potwierdzać, że zapraszająca firma nie narusza przepisów imigracyjnych oraz dokładnie określać, w jaki sposób zostaną pokryte koszty zakwaterowania i utrzymania. Brak tych informacji może skutkować bezpośrednią odmową, zamiast wcześniejszego żądania „dodatkowych informacji”.
Choć zaktualizowany przewodnik nie jest formalnie prawem – znajduje się pod Załącznikiem V do Zasad Imigracyjnych – to jest dokumentem, którego urzędnicy faktycznie się trzymają. Firmy powinny więc niezwłocznie dostosować wzory listów zapraszających, instrukcje dla podróżnych oraz polityki mobilności globalnej do nowego brzmienia.
Dla firm przewodnik wprowadza nowe przykładowe scenariusze w ramach „PA 7” – ogólnego przepisu stosowanego przez konsultantów i specjalistów wewnątrzgrupowych realizujących krótkoterminowe zadania. Pracownicy rozpatrujący wnioski mają akceptować prezentacje na wewnętrznych konferencjach, instalacje oprogramowania oraz krótkie interwencje techniczne u klienta, pod warunkiem, że odwiedzający pozostaje zatrudniony i opłacany za granicą.
Dokument wyjaśnia również, że opieka nad chorym członkiem rodziny podczas prywatnej wizyty jest dozwolona, rozwiewając długo utrzymującą się niejasność, która często skutkowała odmowami na granicy. W duchu podejmowania decyzji opartej na ocenie ryzyka, urzędnicy mają teraz przykładać większą wagę do historii podróży wnioskodawcy: wielokrotne przestrzeganie przepisów imigracyjnych USA, strefy Schengen czy CANZUK jest traktowane jako czynnik pozytywny; natomiast niewyjaśnione luki w paszporcie będą skutkować dodatkowymi kontrolami wiarygodności.
Ministerstwo Spraw Wewnętrznych liczy, że nowe podejście zmniejszy liczbę niepotrzebnych przekazań spraw i skróci czas rozpatrywania, który nadal średnio wynosi 15 dni roboczych dla wiz turystycznych. Menedżerowie ds. podróży służbowych powinni zwrócić uwagę, że przewodnik zaostrza zasady dotyczące sponsoringu przez strony trzecie. Listy zapraszające muszą teraz potwierdzać, że zapraszająca firma nie narusza przepisów imigracyjnych oraz dokładnie określać, w jaki sposób zostaną pokryte koszty zakwaterowania i utrzymania. Brak tych informacji może skutkować bezpośrednią odmową, zamiast wcześniejszego żądania „dodatkowych informacji”.
Choć zaktualizowany przewodnik nie jest formalnie prawem – znajduje się pod Załącznikiem V do Zasad Imigracyjnych – to jest dokumentem, którego urzędnicy faktycznie się trzymają. Firmy powinny więc niezwłocznie dostosować wzory listów zapraszających, instrukcje dla podróżnych oraz polityki mobilności globalnej do nowego brzmienia.
