Frankrijk verhoogt stilletjes de inkomensdrempels, waardoor naturalisatie voor buitenlandse inwoners aanzienlijk moeilijker wordt

De circulaire van het Franse ministerie van Binnenlandse Zaken over inkomensnormen voor naturalisatie – oorspronkelijk ondertekend in mei 2025, maar pas op 27 februari 2026 openbaar gemaakt – betekent de strengste aanscherping van de criteria voor het verkrijgen van het Franse staatsburgerschap in een generatie. Volgens de nieuwe richtlijnen moeten préfectures de afgelopen vijf boekjaren bekijken en vaststellen dat de middelen van een aanvrager zowel “voldoende als stabiel” zijn geweest. In de praktijk betekent dit dat men een vast dienstverband (CDI) moet kunnen aantonen dat ten minste nog een jaar geldig is op het moment van beoordeling, of een aaneenschakeling van tijdelijke contracten (CDD) over de afgelopen 24 maanden. Aanvragers die voornamelijk inkomsten uit pensioenen of werk op afstand ontvangen dat buiten Frankrijk wordt betaald – ook als ze Franse belastingen betalen – lopen nu automatisch het risico op afwijzing. De circulaire geeft ook opdracht om de meeste sociale zekerheidsuitkeringen buiten beschouwing te laten bij de inkomensberekening en dossiers af te wijzen “waarbij het merendeel van de middelen uit het buitenland afkomstig is”. Hoogopgeleide migranten met een Passeport Talent, vooraanstaande onderzoekers en kunstenaars komen nog in aanmerking voor discretionaire uitzonderingen, maar jongvolwassenen die in Frankrijk zijn opgegroeid, gepensioneerden en grensarbeiders melden al een sterke toename van afwijzingen. Advocaten waarschuwen dat de terugwerkende kracht van de regels op dossiers die maanden geleden zijn ingediend juridisch twijfelachtig is, maar moeilijk aan te vechten omdat afwijzingen zelden gedetailleerd worden gemotiveerd. Voor multinationals betekent dit een direct effect: een kleinere instroom van toekomstige Franse staatsburgers onder langdurige gedetacheerden. HR-teams die voorheen het achtjarige verblijfscriterium gebruikten om sleutelmedewerkers te behouden, krijgen nu te maken met een vijfjarige “vlekkeloze staat van dienst” en moeten aantonen dat minstens 50% van het gezinsinkomen in Frankrijk wordt verdiend. Global mobility managers versnellen daarom de omzetting naar CDI-contracten, verhogen de Franse salarissen voor mobiele medewerkers en heroverwegen of Parijs nog steeds de beste locatie is voor regionale leiderschapsfuncties. Praktisch gezien moeten buitenlandse werknemers die van plan zijn om het staatsburgerschap aan te vragen, vijf jaar aan loonstroken, belastingaangiften en bankafschriften verzamelen die een duidelijke Franse inkomstenstroom aantonen. Werknemers op afstand die in een andere valuta worden betaald, moeten mogelijk “portage salarial”-constructies of lokale arbeidscontracten regelen. Gepensioneerden en niet-werkende partners moeten aantonen dat zij over zelfstandige middelen beschikken die in Frankrijk zijn verkregen – een lastige opgave voor gepensioneerden met buitenlandse pensioenen. Degenen wiens dossiers al in behandeling zijn, moeten rekening houden met langere verwerkingstijden en een grotere kans op verzoeken om aanvullende bewijsstukken. Beroep is mogelijk binnen twee maanden na een afwijzing, maar de slagingskansen zijn laag tenzij een procedurefout kan worden aangetoond. Op de lange termijn kan deze beleidswijziging de aantrekkelijkheid van Frankrijk verminderen voor internationale professionals halverwege hun carrière die een duidelijk perspectief op het staatsburgerschap waarderen. Organisaties die afhankelijk zijn van soepele EU-mobiliteit voor leiderschapstalent zullen mogelijk sterkere retentie-incentives moeten bieden of overwegen strategische functies te verplaatsen naar buurlanden met minder strenge naturalisatieregels.