Francja cicho podnosi progi dochodowe, znacznie utrudniając naturalizację dla obcokrajowców mieszkających w kraju

Okrągły list francuskiego ministerstwa spraw wewnętrznych dotyczący wymogów dochodowych przy naturalizacji – podpisany po raz pierwszy w maju 2025 roku, ale upubliczniony dopiero 27 lutego 2026 – oznacza największe zaostrzenie kryteriów uzyskania obywatelstwa od pokoleń. Zgodnie z nowymi wytycznymi, prefektury muszą przeanalizować dochody wnioskodawcy za ostatnie pięć lat finansowych i upewnić się, że były one „wystarczające i stabilne”. W praktyce oznacza to konieczność przedstawienia stałej umowy o pracę na czas nieokreślony (CDI), ważnej co najmniej przez kolejny rok w momencie rozpatrywania wniosku, lub ciągłości umów na czas określony (CDD) obejmujących ostatnie 24 miesiące. Osoby, których główne dochody pochodzą z emerytur lub pracy zdalnej opłacanej spoza Francji – nawet jeśli rozliczają się z francuskich podatków – ryzykują automatyczną odmowę. Okrągły list nakazuje również urzędnikom pomijanie większości świadczeń socjalnych przy obliczaniu dochodów oraz odrzucanie wniosków, w których „większość środków pochodzi z zagranicy”. Wykwalifikowani migranci z Paszportem Talentu, wybitni naukowcy i artyści nadal mogą liczyć na indywidualne wyjątki, ale młodzi dorośli wychowani we Francji, emeryci i pracownicy transgraniczni już zgłaszają wzrost liczby odmów. Prawnicy ostrzegają, że retroaktywne stosowanie nowych zasad do wniosków złożonych miesiące temu jest prawnie wątpliwe, ale trudne do zakwestionowania, ponieważ odmowy rzadko są szczegółowo uzasadniane. Dla korporacji międzynarodowych natychmiastowy efekt to zawężenie ścieżki do obywatelstwa dla długoletnich pracowników delegowanych. Działy HR, które wcześniej korzystały z ośmioletniego okresu zamieszkania, by zatrzymać kluczowych pracowników, teraz muszą spełnić pięcioletni test „idealnej historii zatrudnienia” i udowodnić, że co najmniej 50% dochodów gospodarstwa domowego pochodzi z Francji. Menedżerowie ds. mobilności globalnej przyspieszają więc przekształcanie umów na czas określony w CDI, zwiększają wynagrodzenia w francuskich listach płac dla pracowników mobilnych oraz ponownie oceniają, czy Paryż pozostaje najlepszym centrum dla regionalnych stanowisk kierowniczych. Praktycznie rzecz biorąc, cudzoziemcy planujący ubiegać się o obywatelstwo powinni zgromadzić pięć lat pasków płacowych, zeznań podatkowych i wyciągów bankowych potwierdzających wyraźny ślad dochodów we Francji. Pracownicy zdalni otrzymujący wynagrodzenie w innej walucie mogą potrzebować negocjować umowy „portage salarial” lub lokalne kontrakty. Emeryci i niepracujące małżonki będą musieli wykazać się niezależnymi dochodami pochodzącymi z Francji – co jest trudne dla osób pobierających emerytury z zagranicy. Osoby, których wnioski są już w systemie, powinny spodziewać się wydłużonych terminów rozpatrywania i większej liczby próśb o dodatkowe dokumenty. Odwołania są możliwe w ciągu dwóch miesięcy od odmowy, ale szanse na sukces są niskie, chyba że uda się wykazać błąd proceduralny. W dłuższej perspektywie zmiana polityki może obniżyć atrakcyjność Francji dla międzynarodowych specjalistów w średnim wieku, którzy cenią sobie jasną perspektywę uzyskania obywatelstwa. Organizacje polegające na swobodnej mobilności w UE w celu pozyskiwania talentów na stanowiska kierownicze mogą być zmuszone do oferowania silniejszych zachęt do zatrzymania pracowników lub rozważenia przeniesienia strategicznych ról do sąsiednich krajów o mniej restrykcyjnych przepisach naturalizacyjnych.