Ruim een jaar nadat een recordaantal van 2,7 miljoen tijdelijke en permanente verblijfsaanvragen werd verwerkt, heeft Canada de meest ingrijpende herziening van zijn asiel- en nalevingskader in twee decennia doorgevoerd. Wet C-12 – formeel bekend als de Wet ter Versterking van het Immigratiesysteem en de Grenzen van Canada – kreeg op 26 maart 2026 koninklijke goedkeuring en werd op 9 april uitgelicht in de wekelijkse nieuwsbrief van Crown World Mobility.
De wet introduceert vier hoofdpunten. Ten eerste wordt de definitie van wie een binnenlands beschermingsverzoek mag indienen aangescherpt, waardoor herhaalde aanvragers en de meeste mensen die via landen reizen die de Immigratie- en Vluchtelingenraad (IRB) als ‘veilig’ beschouwt, effectief worden uitgesloten. Ten tweede krijgen de IRB en Immigration, Refugees and Citizenship Canada (IRCC) de bevoegdheid om aanvragen elektronisch te beoordelen en negatieve beslissingen te nemen zonder een volledige mondelinge hoorzitting wanneer het bewijs duidelijk onvoldoende is. Ten derde verplicht de wet realtime informatie-uitwisseling tussen IRCC, de Canada Border Services Agency, Employment and Social Development Canada en provinciale politiediensten. Tot slot moderniseert de wet de documentbevoegdheden, waardoor immigratieambtenaren digitale uitzettingsbevelen, elektronische reisdocumenten en biometrische aanhoudingsbevelen kunnen uitgeven.
![Canada voert wetsvoorstel C-12 in: ingrijpende hervorming van asiel- en immigratiecontrole]()
Ottawa stelt dat deze hervormingen de gemiddelde verwerkingstijd van asielaanvragen zullen halveren, van de huidige 24 maanden naar 12 maanden in 2028, en de achterstand van 157.000 zaken zullen verminderen, wat de uitgifte van werkvergunningen voor legitieme werkgevers belemmert. Mensenrechtenorganisaties waarschuwen dat het versnelde afwijzingsproces de principes van natuurlijke rechtvaardigheid kan schenden, hoewel de overheid benadrukt dat gerechtelijke toetsing via de Federale Rechtbank beschikbaar blijft.
Voor global mobility managers is de grootste directe verandering operationeel: aanvragers die volgens de nieuwe regels niet in aanmerking komen, kunnen geen ‘werkvergunningen voor specifieke werkgevers’ meer krijgen terwijl ze wachten op een Pre-Removal Risk Assessment. Werkgevers die afhankelijk zijn van vluchtelingen als arbeidskrachten – vooral in de voedselverwerking, langdurige zorg en bouw – doen er goed aan hun noodplannen voor personeel te herzien. Daarentegen beloven de digitale documentvoorzieningen snellere afhandeling van tijdelijke verblijfsvergunningen en vervangende documenten, wat een welkome verbetering is voor expats die hun paspoort verliezen tijdens een opdracht in Canada.
De overheid zal de ondersteunende regelgeving gefaseerd invoeren vanaf deze zomer, waarbij de meeste bepalingen op 1 januari 2027 van kracht worden. Belanghebbenden kunnen tot 31 mei 2026 reageren op het eerste regelgevingspakket, wat multinationals een korte periode geeft om te lobbyen voor operationele waarborgen en servicenormen.
De wet introduceert vier hoofdpunten. Ten eerste wordt de definitie van wie een binnenlands beschermingsverzoek mag indienen aangescherpt, waardoor herhaalde aanvragers en de meeste mensen die via landen reizen die de Immigratie- en Vluchtelingenraad (IRB) als ‘veilig’ beschouwt, effectief worden uitgesloten. Ten tweede krijgen de IRB en Immigration, Refugees and Citizenship Canada (IRCC) de bevoegdheid om aanvragen elektronisch te beoordelen en negatieve beslissingen te nemen zonder een volledige mondelinge hoorzitting wanneer het bewijs duidelijk onvoldoende is. Ten derde verplicht de wet realtime informatie-uitwisseling tussen IRCC, de Canada Border Services Agency, Employment and Social Development Canada en provinciale politiediensten. Tot slot moderniseert de wet de documentbevoegdheden, waardoor immigratieambtenaren digitale uitzettingsbevelen, elektronische reisdocumenten en biometrische aanhoudingsbevelen kunnen uitgeven.
Ottawa stelt dat deze hervormingen de gemiddelde verwerkingstijd van asielaanvragen zullen halveren, van de huidige 24 maanden naar 12 maanden in 2028, en de achterstand van 157.000 zaken zullen verminderen, wat de uitgifte van werkvergunningen voor legitieme werkgevers belemmert. Mensenrechtenorganisaties waarschuwen dat het versnelde afwijzingsproces de principes van natuurlijke rechtvaardigheid kan schenden, hoewel de overheid benadrukt dat gerechtelijke toetsing via de Federale Rechtbank beschikbaar blijft.
Voor global mobility managers is de grootste directe verandering operationeel: aanvragers die volgens de nieuwe regels niet in aanmerking komen, kunnen geen ‘werkvergunningen voor specifieke werkgevers’ meer krijgen terwijl ze wachten op een Pre-Removal Risk Assessment. Werkgevers die afhankelijk zijn van vluchtelingen als arbeidskrachten – vooral in de voedselverwerking, langdurige zorg en bouw – doen er goed aan hun noodplannen voor personeel te herzien. Daarentegen beloven de digitale documentvoorzieningen snellere afhandeling van tijdelijke verblijfsvergunningen en vervangende documenten, wat een welkome verbetering is voor expats die hun paspoort verliezen tijdens een opdracht in Canada.
De overheid zal de ondersteunende regelgeving gefaseerd invoeren vanaf deze zomer, waarbij de meeste bepalingen op 1 januari 2027 van kracht worden. Belanghebbenden kunnen tot 31 mei 2026 reageren op het eerste regelgevingspakket, wat multinationals een korte periode geeft om te lobbyen voor operationele waarborgen en servicenormen.
Bron: Crown World Mobility
