“Eerste Mei Besluit” Hervormt Regels voor Platformwerkers en Voegt Aantrekkelijke Aanwervingsmaatregelen Toe – Wat Global Mobility Managers Moeten Weten

Het Besluitwet 62/2026, ook wel het “Eerste Mei Besluit” genoemd, werd op 30 april gepubliceerd en op 22 mei uitvoerig geanalyseerd door HR Capital. Hoewel het vooral wordt gepresenteerd als een binnenlandse arbeidsreform, heeft het besluit grote gevolgen voor bedrijven die personeel naar Italië verplaatsen of binnen Italië inzetten—vooral voor remote workers en kortdurende detacheringen via digitale platforms.

Hoofdstuk III introduceert een vermoeden van ondergeschikte arbeid wanneer platformalgoritmes het werk en de beloning aansturen. Buitenlandse bezorgers of rittenchauffeurs, vaak werkzaam op seizoens- of studentenvisa, kunnen daardoor automatisch als werknemers worden beschouwd, met alle sociale zekerheidsbijdragen en cao-loonverplichtingen van dien—kostenposten waar de sponsorerende partijen rekening mee moeten houden. Platforms zijn verplicht om de criteria van hun algoritmes openbaar te maken en de taken en beloning van elke werknemer te registreren in het nationale Arbeidsregister, wat de controle op immigratie naleving vergemakkelijkt.



Het besluit introduceert ook drie aanwervingspremies—voor jongeren, vrouwen en de ZES (vrije zone)—die in 2026 kunnen oplopen tot €800 per maand aan sociale zekerheidskorting voor vaste aanstellingen. Multinationals die personeel naar de speciale economische zones in Zuid-Italië verplaatsen, kunnen deze subsidies combineren met verhuisvergoedingen, mits ze voldoen aan de nieuwe “fair-pay” clausule die salarissen koppelt aan de meest representatieve cao in de sector.

De transparantie-eisen strekken zich ook uit tot mobiliteitsbeheer: vanaf de omzetting van het besluit moet elke vacature op het overheidsplatform SIISL de toepasselijke nationale cao-code en het exacte salaris vermelden. Diezelfde code moet ook op de arbeidsovereenkomst en loonstrook van de gedetacheerde staan, zodat arbeidsinspecteurs snel kunnen controleren aan de hand van werkvergunninggegevens.

Voor mobiliteitsteams draait het vooral om risicobeheer. Het verkeerd classificeren van een grensoverschrijdende “digitale nomade” als zelfstandige kan nu leiden tot looncontrole, geweigerde visumverlengingen en verlies van subsidievoordelen. Bedrijven wordt aangeraden hun Italiaanse contracten die sterk leunen op algoritmische taakverdeling of stukloon, grondig te herzien.