De definitieve regel van het Amerikaanse Department of Homeland Security die de publieke-lastenbescherming van 2022 intrekt, is op 18 september 2026 van kracht geworden. Dit vergroot direct het aantal publieke voorzieningen dat USCIS-medewerkers mogen meewegen bij de beoordeling of een immigrant “waarschijnlijk hoofdzakelijk afhankelijk zal worden van de overheid.” Voordelen zoals Medicaid (met beperkte uitzonderingen), SNAP-voedselhulp en Section 8-huisvestingsvouchers tellen weer negatief mee in de totaalbeoordeling. Voor Indiase staatsburgers – de grootste groep met een op werk gebaseerde green card – brengt deze wijziging nieuwe documentatieverplichtingen en juridische onzekerheid met zich mee. Advocaten melden dat voor oktober geplande interviews voor statusaanpassing al Requests for Evidence ontvangen die een vijfjarige geschiedenis van alle gezinsleden, inclusief Amerikaanse kinderen, opvragen. Aanvragers moeten nu aantonen dat ze een private ziektekostenverzekering hebben of over voldoende inkomen en vermogen beschikken om verwachte medische kosten te dekken – criteria die vooral jonge H-1B-gezinnen met één kostwinner hard treffen. Mobiliteitsteams binnen bedrijven ondervinden indirecte gevolgen. Werkgevers die personeel sponsoren voor een verblijfsvergunning moeten mogelijk hun kostenramingen aanpassen om private familieverzekeringen of hogere verhuisvergoedingen mee te nemen. Sommige bedrijven versnellen I-485-aanvragen nog voor het einde van het jaar om voor te zijn op verwachte achterstanden, terwijl medewerkers worden bijgeschoold in de complexere beoordeling. Anderen heroverwegen alternatieve bestemmingen zoals Canada, dat met een agressieve strategie Indiase H-1B-houders met een driejarig open werkvergunning aantrekt. Immigrantenrechtenorganisaties hebben aangekondigd te zullen procederen, omdat zij vrezen dat de regel een “chilling effect” veroorzaakt waardoor immigranten die zich aan de wet houden, worden ontmoedigd om essentiële gezondheidszorg te zoeken, wat de volksgezondheid schaadt. DHS stelt daartegenover dat het beleid slechts de historische interpretatie herstelt die decennialang gold tot 2019 en noodzakelijk is om publieke middelen te beschermen. Praktisch gezien doen Indiase aanvragers er goed aan een “audit” van hun voordelen uit te voeren vóór indiening, uitgebreide financiële bewijsstukken te verzamelen en rekening te houden met langere verwerkingstijden. Werkgevers dienen hun green-card-tijdlijnen in mobiliteitsbeleid bij te werken en de verhoogde controle te communiceren aan HR-businesspartners en betrokken medewerkers.
Bron: USCIS
