Kryzys w Zatoce Perskiej: Ponad 100 000 Australijczyków uwięzionych; rząd apeluje o zajmowanie każdego dostępnego miejsca

Prawie dwa tygodnie po amerykańsko-izraelskich atakach na Iran, które spowodowały całkowite zamknięcie przestrzeni powietrznej nad Katarem, ZEA i Bahrajnem, ponad 100 000 obywateli i rezydentów Australii pozostaje rozproszonych w środkowo-wschodnich węzłach tranzytowych. Analiza firmy zajmującej się danymi lotniczymi Cirium wykazała, że między 28 lutego a 9 marca odwołano 27 000 lotów komercyjnych. 10 marca 2026 roku serwis Air Traveler Club poinformował, że osiem lotów komercyjnych zorganizowanych przez australijskie Ministerstwo Spraw Zagranicznych (DFAT) przewiozło zaledwie 2 600 Australijczyków do domu – wiele z tych lotów startowało z połowicznym obłożeniem, ponieważ podróżni nie zdążyli dotrzeć na czas do miast wylotu. Premier Anthony Albanese wydał bezprecedensowe polecenie: „Jeśli masz miejsce na lot z Dubaju, Dohy lub Rijadu, skorzystaj z niego – nie czekaj na preferowaną trasę.” To odzwierciedla niestabilną sytuację operacyjną. Częściowe ponowne otwarcie przestrzeni powietrznej Kataru umożliwiło ograniczone odloty, ale linie lotnicze niechętnie koncentrują zasoby w potencjalnym obszarze konfliktu. Rząd zdecydował się na komercyjne loty czarterowe zamiast ewakuacji wojskowej, aby nie zaostrzać napięć regionalnych i ograniczyć koszty – decyzja ta spotkała się z krytyką ze strony opozycji po doniesieniach o biletach ekonomicznych wycenianych na ponad 15 000 AUD. DFAT zorganizowało konwoje autobusowe z Dohy do Rijadu, gdzie dostępność miejsc jest nieco większa. Ministerstwo finansuje zakwaterowanie w stolicy Arabii Saudyjskiej dla zarejestrowanych podróżnych, priorytetowo traktując rodziny i osoby z problemami zdrowotnymi. Mimo to nadal występują problemy logistyczne: taksówki transgraniczne nie mogą wjechać do Arabii Saudyjskiej, co zmusza Australijczyków do organizowania podróży na kilku etapach. Zespoły mobilności z personelem pracującym na zasadzie fly-in-fly-out w Zatoce Perskiej aktywują polityki urlopów awaryjnych i przekierowują pracowników przez Maskat lub Stambuł, co wydłuża podróż o 10–14 godzin. Ubezpieczyciele turystyczni powołują się na klauzule wykluczające „wojnę”; tylko polisy z opcjonalnym dodatkiem „niepokoje polityczne” honorują roszczenia dotyczące lotów i hoteli. Menedżerowie ds. ryzyka w firmach powinni zatem zweryfikować poziom ochrony ubezpieczeniowej, zwłaszcza dla kadry kierowniczej planującej tranzyt przez Zatokę Perską w drodze do Europy w nadchodzącym kwartale.