Rok po zniesieniu przez Hiszpanię programu Złotej Wizy ceny nieruchomości nadal rosną

Minął rok od zniesienia przez Hiszpanię tzw. Złotej Wizy opartej na nieruchomościach, a rynek mieszkaniowy wciąż nie wykazuje oznak ochłodzenia. Analiza Infobae opublikowana 12 kwietnia pokazuje, że w latach 2013–2023 wiza ta odpowiadała zaledwie za 0,3% wszystkich transakcji mieszkaniowych – około 14 500 zezwoleń – co jest zbyt małą liczbą, by wpłynąć na ogólnokrajowe trendy cenowe. Cytowani eksperci podkreślają, że główne czynniki napędzające wzrost cen, takie jak ograniczona nowa zabudowa, wynajem turystyczny oraz krajowy popyt, nadal powodują rekordowe wzrosty, mimo likwidacji programu. Rząd socjalistyczny zakończył ten system 3 kwietnia 2025 roku, argumentując, że sprzyjał spekulacjom i wykluczał mieszkańców z centrów miast. Wówczas menedżerowie ds. relokacji obawiali się utraty elastycznej ścieżki dla wysoko wykwalifikowanych pracowników spoza UE. Dziś te obawy wydają się przesadzone: alternatywne rozwiązania, takie jak Wiza Cyfrowego Nomada, Niebieska Karta UE czy pozwolenie dla wysoko wykwalifikowanych specjalistów, nadal umożliwiają pobyt bez konieczności inwestowania 500 000 euro w nieruchomości. Z perspektywy polityki migracyjnej kluczowe jest to, że presja na rynek nieruchomości w Madrycie, Barcelonie i Maladze pozostaje wysoka, co oznacza, że w 2026 roku trzeba będzie ponownie podnieść kryteria dotyczące dodatków mieszkaniowych dla pracowników delegowanych. Zniesienie Złotej Wizy może jednak uprościć kontrole zgodności: pracodawcy nie muszą już monitorować okresów posiadania nieruchomości, by utrzymać prawo pobytu pracowników. Politycy muszą jednak zmierzyć się z trudniejszą prawdą. Analitycy cytowani przez Infobae twierdzą, że Złota Wiza nigdy nie była na tyle duża, by wpływać na dostępność mieszkań; aby powstrzymać wzrost cen, konieczne jest przyspieszenie wydawania pozwoleń na budowę, regulacja wynajmu krótkoterminowego oraz zwiększenie zasobów mieszkań socjalnych. Do tego czasu atrakcyjność Hiszpanii dla zagranicznych talentów będzie zależała nie od dostępności wiz, lecz od tego, czy pracownicy delegowani znajdą i będą mogli sobie pozwolić na długoterminowe mieszkanie w pobliżu klastrów innowacji. Firmy planujące nowe biura projektowe powinny więc uwzględnić dłuższy czas na poszukiwanie mieszkań w harmonogramach relokacji i rozważyć negocjowanie umów najmu korporacyjnego jeszcze przed przyjazdem pracowników do Hiszpanii. Wniosek jest jasny: przepisy wizowe zmieniają się szybko, ale fundamenty rynku mieszkaniowego wymagają lat, by się zmienić.