UE zgadza się na przeniesienie kosztów zasiłków dla pracowników transgranicznych — wydatki Szwajcarii mogą wzrosnąć

Ministrowie pracy UE spotkali się w Brukseli 29 kwietnia i zatwierdzili długo dyskutowaną reformę rozporządzenia 883/2004 dotyczącego koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego. Zgodnie z porozumieniem, osoby dojeżdżające do pracy za granicę, które stracą zatrudnienie, będą otrzymywać zasiłek dla bezrobotnych od kraju, w którym ostatnio pracowały, przez okres do sześciu miesięcy – zamiast od kraju zamieszkania. Szwajcaria, choć nie jest członkiem UE, stosuje to rozporządzenie na mocy Umowy o swobodnym przepływie osób (AFMP). Zmiana ta nie może więc wejść w życie bez zgody Szwajcarii w ramach wspólnego komitetu; Berno jak dotąd nie zajęło stanowiska. Obecnie Szwajcaria zwraca sąsiednim państwom koszty pierwszych trzech miesięcy wypłaconych zasiłków dla byłych pracowników dojeżdżających, co w 2025 roku wyniesie 283 mln CHF. Wydłużenie okresu wypłat do sześciu miesięcy i przeniesienie głównej odpowiedzialności na Szwajcarię może znacznie zwiększyć federalne wydatki na ubezpieczenie na wypadek bezrobocia. Sekretariat Stanu ds. Gospodarczych (SECO) podkreśla, że dokładne prognozy są niemożliwe do przygotowania, dopóki Bruksela nie sfinalizuje tekstu, jednak organizacje pracodawców przewidują dodatkowe roczne koszty rzędu 200-300 mln CHF. W czwartym kwartale 2025 roku około 411 tys. pracowników transgranicznych – głównie mieszkających we Francji, Włoszech, Niemczech i Austrii – było zatrudnionych w Szwajcarii, wypełniając kluczowe luki kadrowe w sektorze opieki zdrowotnej, nauk przyrodniczych i zaawansowanej produkcji. Ewentualny wzrost składek na ubezpieczenie społeczne, mający pokryć wyższe wypłaty zasiłków, może podnieść koszty zatrudnienia w Szwajcarii i utrudnić planowanie budżetów firm opierających się na codziennych dojazdach transgranicznych. Zespoły ds. mobilności międzynarodowej powinny uważnie śledzić nadchodzące negocjacje dotyczące AFMP; jeśli Szwajcaria zdecyduje się zaakceptować reformę, budżety działów HR mogą wymagać uwzględnienia wyższych składek na ubezpieczenie na wypadek bezrobocia lub zmienionych klauzul dotyczących podziału kosztów w umowach o delegowaniu pracowników.