Długo oczekiwana nadzwyczajna legalizacja w Hiszpanii – zatwierdzona na mocy Królewskiego Dekretu 316/2026 – weszła w fazę operacyjną, a organizacje społeczne szybko działają, by dostarczyć rzetelne informacje potencjalnym wnioskodawcom. W wspólnym oświadczeniu z 31 maja, działająca w Brukseli Jesuit Refugee Service Europe (JRS Europe) oraz jej hiszpański oddział Servicio Jesuita a Migrantes (SJM) „serdecznie powitały” decyzję rządu o kontynuacji programu, który może umożliwić nawet 500 000 osobom bez dokumentów uzyskanie zezwoleń na pobyt i pracę. W ramach programu cudzoziemcy, którzy udowodnią, że mieszkali w Hiszpanii przed 1 stycznia 2026 roku i przebywali w kraju co najmniej pięć kolejnych miesięcy, mogą składać wnioski do 30 czerwca 2026 roku. Pozytywnie rozpatrzone wnioski skutkują rocznym, odnawialnym zezwoleniem na pobyt i pracę, które legalizuje status podatkowy i ubezpieczeniowy oraz otwiera dostęp do usług publicznych. Ministerstwo Integracji opublikowało szczegółowe FAQ i uruchomiło dedykowany portal internetowy, a 371 placówek Correos, 60 oddziałów ZUS oraz pięć punktów extranjería przyjmuje wnioski osobiście. Dla pracodawców ta inicjatywa ma pomóc w rozwiązaniu od dawna istniejących braków kadrowych w rolnictwie, hotelarstwie i opiece domowej – sektorach silnie opierających się na pracy nieformalnej. Działy HR zostały poinformowane, by wcześniej przygotowały oferty umów i rejestrację w ZUS, aby nowo zalegalizowani pracownicy mogli płynnie przejść na listę płac po zatwierdzeniu wniosków. Menedżerowie ds. mobilności korporacyjnej powinni również sprawdzić, czy członkowie rodzin pracowników kwalifikują się do tego samego programu, ponieważ osoby zależne mogą składać powiązane wnioski. Organizacje pozarządowe podkreślają, że dekret to jednorazowa szansa i ostrzegają przed płaceniem pośrednikom, którzy obiecują „gwarancję” uzyskania zezwoleń. Zespoły JRS/SJM prowadzą bezpłatne porady prawne w Madrycie, Barcelonie, Bilbao i Sewilli, a organizacje lobbują rząd, by ostateczne rozporządzenie wykonawcze – wciąż oczekujące na opinię Rady Stanu – pozostało „szerokie, oparte na prawach i odpowiadające rzeczywistym brakom dokumentacyjnym”. Z perspektywy europejskiej mobilności inicjatywa Hiszpanii jest przeciwieństwem ostatnich tendencji zaostrzania kontroli migracyjnej w innych krajach kontynentu. Grupy rzecznicze wskazują, że może stać się wzorem dla innych państw członkowskich, które chcą łączyć potrzeby rynku pracy z humanitarną polityką migracyjną. Firmy działające w całej UE powinny zatem monitorować, czy zalegalizowani pracownicy będą mogli korzystać z zezwoleń na wewnątrzkorporacyjne transfery (ICT) lub ubiegać się o status długoterminowego rezydenta UE po pięciu latach legalnego pobytu, co w średnim terminie może poszerzyć ich możliwości zatrudnienia.
Źródło: JRS Europe
