ZEA przedstawia wielomiliardowy plan rozwoju portów na wschodzie i rurociągów, by uniezależnić się od Cieśniny Ormuz

W rozmowie z Bloombergem 17 czerwca 2026 roku minister handlu zagranicznego, dr Thani Al Zeyoudi, potwierdził, że rząd rozpoczął prace nad projektem logistycznym, który umożliwi eksport ropy naftowej, LNG oraz towarów kontenerowych bez konieczności przejścia przez Cieśninę Ormuz. Informacja ta została szeroko opublikowana tego samego dnia przez The Business Times. Kluczowe elementy projektu to przyspieszona rozbudowa portów w Fujairah, Khor Fakkan i Dibba; budowa co najmniej jednego nowego portu nad Zatoką Omańską; oraz równoległe inwestycje w dodatkowe rurociągi naftowe, gazowe i wieloproduktowe łączące terminale wschodnie z polami produkcyjnymi w Abu Zabi. Plan jest bezpośrednią odpowiedzią na trzymiesięczne zamknięcie Cieśniny Ormuz podczas konfliktu między Iranem a USA, które zmusiło producentów z Zatoki do zmiany tras eksportu energii, ponoszenia dodatkowych kosztów ubezpieczeniowych związanych z ryzykiem wojny oraz silnego polegania na przewozach lotniczych w imporcie kluczowych towarów. Choć tymczasowe porozumienie pokojowe ponownie otworzyło cieśninę dla ograniczonego ruchu, Al Zeyoudi podkreślił, że ZEA będą dążyć do „zerowej zależności od Ormuz” niezależnie od statusu cieśniny. Dla międzynarodowych firm korzystających z Emiratów jako centrum dystrybucyjnego, konsekwencje są znaczące. Realizacja projektu pozwoli na dywersyfikację punktów wejścia sprzętu i surowców, zmniejszając ryzyko zakłóceń w newralgicznych punktach oraz dodatkowych opłat ubezpieczeniowych. Stworzy także nowe korytarze morskie i kolejowe przez pustynię — co jest istotne dla zespołów logistycznych organizujących duże przenosiny fabryk lub misje humanitarne wymagające sprawnej odprawy celnej. Jednak zmiana ta niesie ze sobą wyzwania związane z przestrzeganiem przepisów handlowych. Porty wschodnie znajdują się poza wspólnym systemem bezpieczeństwa morskiego Rady Współpracy Zatoki, co wymusi na firmach dostosowanie rejestracji upoważnionych operatorów ekonomicznych (AEO), umów dotyczących magazynów celnych oraz procedur certyfikatów pochodzenia. Transport drogowy z Fujairah do Dubaju generuje dodatkowe koszty i formalności (manifesty tranzytowe między emiratami, zmiany w harmonogramach dostaw ostatniej mili), które menedżerowie łańcuchów dostaw będą musieli uwzględnić w budżetach. Choć terminy i koszty projektu pozostają niejasne, Ministerstwo Energii już przyspiesza budowę drugiego rurociągu ropy do Fujairah i sygnalizuje plany trzeciego. Doradcy ds. mobilności powinni śledzić nadchodzące przetargi w formule partnerstwa publiczno-prywatnego; spodziewane jest też złagodzenie limitów na import pracowników oraz ułatwienia wizowe dla specjalistów infrastruktury, co otworzy krótkoterminowe możliwości zatrudnienia w inżynierii lądowej, budowie tuneli i transporcie ciężkim.