Op 20 februari heeft IRCC een update uitgebracht over de uitvoering van het programma, met een grondige herziening van de richtlijnen voor vrijstellingscode C20—beter bekend als “wederkerige tewerkstelling”—onder het International Mobility Program. Deze wijzigingen zijn van belang voor multinationals die personeel tussen landen roteren, culturele uitwisselingsorganisaties en werkgevers die afhankelijk zijn van LMIA-vrije werkvergunningen om tijd en kosten van een Labour Market Impact Assessment te vermijden. Belangrijke aanpassingen zijn onder meer:
• Wederkerigheid moet nu ten goede komen aan Canadese burgers én permanente inwoners, niet alleen aan burgers;
• Ambtenaren moeten verifiëren dat Canadezen gelijke werkgelegenheidskansen hebben in het specifieke buitenlandse land van herkomst van de aanvrager;
• Het behouden van bestaande functies in het buitenland voldoet nu aan het wederkerigheidscriterium, waarmee een lang bestaande, maar informele praktijk wordt geformaliseerd;
• Een nieuwe sectie verplicht ambtenaren om de geschiedenis van werkgevers te onderzoeken—er worden minder vergunningen toegekend aan nieuwe organisaties totdat een staat van dienst is opgebouwd, met een terugblik van vijf jaar voor langdurige samenwerkingen;
• Gedetailleerde eisen voor notities in het Global Case Management System (GCMS) betekenen dat afwijkingen in NOC-codes, adressen of dienstverbandduur vertragingen of weigeringen kunnen veroorzaken.
![IRCC verscherpt regels voor LMIA-vrije werkvergunningen onder ‘wederkerige tewerkstelling’]()
IRCC herinnerde ambtenaren er ook aan dat paspoortvrije nationaliteiten, zoals Amerikaanse burgers, vergunningen moeten krijgen voor de volledige duur van het arbeidsaanbod, zelfs als het paspoort is verlopen—een vaak over het hoofd geziene regel die verlengingen van opdrachten voor internationale medewerkers kan voorkomen.
Voor teams die zich bezighouden met wereldwijde mobiliteit is de boodschap duidelijk: de documentatie moet exact overeenkomen met het arbeidsaanbod en bewijs van tweerichtingsverkeer van werknemers is niet langer optioneel, maar essentieel. Werkgevers die tot nu toe vertrouwden op informele uitwisselingsprogramma’s, doen er goed aan hun beleid te formaliseren, Canadese opdrachten in het buitenland bij te houden en gedetailleerde dossiers klaar te hebben voor controles.
Wie deze aanpassingen negeert, kan in het tweede kwartaal een sterke stijging van weigeringen op basis van wederkerige tewerkstelling verwachten. Omdat C20 culturele overeenkomsten omvat met België, Brazilië, China, Frankrijk, Duitsland, Italië, Japan en Mexico, reiken de gevolgen ver buiten Noord-Amerika. Organisaties die uitwisselingen voor de zomer van 2026 plannen, doen er verstandig aan de nieuwe richtlijnen direct te bekijken om last-minute reisproblemen te voorkomen.
• Wederkerigheid moet nu ten goede komen aan Canadese burgers én permanente inwoners, niet alleen aan burgers;
• Ambtenaren moeten verifiëren dat Canadezen gelijke werkgelegenheidskansen hebben in het specifieke buitenlandse land van herkomst van de aanvrager;
• Het behouden van bestaande functies in het buitenland voldoet nu aan het wederkerigheidscriterium, waarmee een lang bestaande, maar informele praktijk wordt geformaliseerd;
• Een nieuwe sectie verplicht ambtenaren om de geschiedenis van werkgevers te onderzoeken—er worden minder vergunningen toegekend aan nieuwe organisaties totdat een staat van dienst is opgebouwd, met een terugblik van vijf jaar voor langdurige samenwerkingen;
• Gedetailleerde eisen voor notities in het Global Case Management System (GCMS) betekenen dat afwijkingen in NOC-codes, adressen of dienstverbandduur vertragingen of weigeringen kunnen veroorzaken.
IRCC herinnerde ambtenaren er ook aan dat paspoortvrije nationaliteiten, zoals Amerikaanse burgers, vergunningen moeten krijgen voor de volledige duur van het arbeidsaanbod, zelfs als het paspoort is verlopen—een vaak over het hoofd geziene regel die verlengingen van opdrachten voor internationale medewerkers kan voorkomen.
Voor teams die zich bezighouden met wereldwijde mobiliteit is de boodschap duidelijk: de documentatie moet exact overeenkomen met het arbeidsaanbod en bewijs van tweerichtingsverkeer van werknemers is niet langer optioneel, maar essentieel. Werkgevers die tot nu toe vertrouwden op informele uitwisselingsprogramma’s, doen er goed aan hun beleid te formaliseren, Canadese opdrachten in het buitenland bij te houden en gedetailleerde dossiers klaar te hebben voor controles.
Wie deze aanpassingen negeert, kan in het tweede kwartaal een sterke stijging van weigeringen op basis van wederkerige tewerkstelling verwachten. Omdat C20 culturele overeenkomsten omvat met België, Brazilië, China, Frankrijk, Duitsland, Italië, Japan en Mexico, reiken de gevolgen ver buiten Noord-Amerika. Organisaties die uitwisselingen voor de zomer van 2026 plannen, doen er verstandig aan de nieuwe richtlijnen direct te bekijken om last-minute reisproblemen te voorkomen.
