Hooggerechtshof Kerala: Huwelijk met Indiër garandeert geen visum voor Pakistaanse partner

Het Hooggerechtshof van Kerala heeft bevestigd dat het soevereine recht om de grenzen van India te controleren zwaarder weegt dan persoonlijke omstandigheden – zelfs het huwelijk. In een uitspraak van 1 oktober 2026 wees rechter Bechu Kurian Thomas het verzoek van Unaiz Kadumbottil uit Wayanad en zijn Pakistaanse vrouw af. Zij hadden de rechtbank gevraagd de Indiase regering te verplichten haar een kortetermijn-toeristenvisum te verstrekken, zodat ze een familiebruiloft in India kon bijwonen. Het echtpaar stelde dat artikel 14 (gelijkheid) en artikel 21 (recht op leven) van de grondwet haar het recht gaven het land binnen te komen, omdat ze nu deel uitmaakte van een Indiase familie. De overheid verwees echter naar haar april 2025-bevel waarin bijna alle visadiensten voor Pakistaanse staatsburgers werden opgeschort na de terreuraanslag in Pahalgam. Op grond van sectie 3 van de Foreigners Act uit 1946 – die de uitvoerende macht toestaat de toegang te reguleren of te verbieden – stelde de regering dat het huwelijk geen “verworven recht” geeft aan een buitenlander om India binnen te komen. De rechtbank was het hiermee eens en benadrukte dat grondwettelijke rechten alleen kunnen worden ingeroepen door personen die zich al op Indiase bodem bevinden; een buitenlander in het buitenland moet zich houden aan het geldende visumbeleid. Voor managers van wereldwijde mobiliteit is deze uitspraak een waarschuwing: relaties tussen partners of echtgenoten wegen niet zwaarder dan geopolitieke beperkingen, en werknemers met Pakistaanse gezinsleden kunnen niet zomaar aannemen dat familieherenigings- of afhankelijkevisa worden toegekend zolang de opschorting uit 2025 van kracht is. Bedrijven die kortdurende opdrachten in India plannen voor personeel met Pakistaanse familieleden, doen er goed aan alternatieven te zoeken, zoals ontmoetingen in derde landen of thuiswerken, totdat het beleid verandert. Praktisch gezien benadrukt de uitspraak ook het belang van het monitoren van beleidswijzigingen die voortkomen uit veiligheidsmaatregelen. Visumopschortingen die als noodmaatregel worden aangekondigd, kunnen jarenlang van kracht blijven, en rechtbanken zullen waarschijnlijk alleen ingrijpen als een besluit duidelijk willekeurig is. Mobiliteitsprogramma’s moeten daarom real-time risicotrackers per land bijhouden en medewerkers goed informeren over de beperkingen van juridische stappen wanneer nationale veiligheid in het geding is.