Sąd Najwyższy Kerali: Małżeństwo z Hindusem nie gwarantuje wizy dla pakistańskiego małżonka

Sąd Najwyższy Kerali potwierdził, że suwerenne prawo do kontroli granic Indii ma pierwszeństwo nad osobistymi okolicznościami — nawet więzami małżeńskimi. W wyroku z 1 października 2026 roku sędzia Bechu Kurian Thomas oddalił skargę Unaiza Kadumbottila z Wayanad i jego pakistańskiej żony, którzy zwrócili się do sądu o nakazanie rządowi centralnemu wydania jej krótkoterminowej wizy turystycznej, aby mogła uczestniczyć w rodzinnym weselu w Indiach. Para argumentowała, że artykuł 14 (równość) i artykuł 21 (prawo do życia) Konstytucji dają żonie prawo wjazdu do kraju, ponieważ stała się częścią indyjskiej rodziny. Rząd wskazał jednak na swoje zarządzenie z kwietnia 2025 roku, zawieszające niemal wszystkie usługi wizowe dla obywateli Pakistanu po ataku terrorystycznym w Pahalgam. Powołując się na artykuł 3 Ustawy o cudzoziemcach z 1946 roku — który pozwala władzom na regulowanie lub zakazywanie wjazdu — rząd podkreślił, że małżeństwo nie daje cudzoziemcowi „utrwalonego prawa” do wjazdu do Indii. Sąd się z tym zgodził, zauważając, że prawa konstytucyjne przysługują tylko osobom już przebywającym na terytorium Indii; cudzoziemiec przebywający za granicą musi stosować się do obowiązujących przepisów wizowych. Dla menedżerów ds. mobilności międzynarodowej wyrok ten jest przestrogą: relacje małżeńskie czy partnerskie nie mogą przeważać nad ograniczeniami geopolitycznymi, a pracownicy z pakistańskimi członkami rodziny nie powinni zakładać, że wizy rodzinne lub dla osób na utrzymaniu zostaną rozpatrzone, dopóki obowiązuje zawieszenie z 2025 roku. Firmy planujące krótkoterminowe delegacje do Indii dla pracowników z pakistańskimi bliskimi powinny rozważyć spotkania w krajach trzecich lub pracę zdalną, aż do zmiany polityki. W praktyce wyrok podkreśla także konieczność monitorowania zmian polityki wynikających z kwestii bezpieczeństwa. Zawieszenia wizowe ogłaszane jako środki nadzwyczajne mogą obowiązywać przez lata, a sądy raczej nie będą interweniować, chyba że decyzja będzie rażąco arbitralna. Programy mobilności powinny więc na bieżąco śledzić ryzyko w poszczególnych krajach i informować delegowanych pracowników o ograniczeniach w zakresie pomocy sądowej, gdy w grę wchodzą kwestie bezpieczeństwa narodowego.