Sektor opieki nad osobami starszymi domaga się wprowadzenia specjalnej wizy „niezbędnych umiejętności” w obliczu planowanych cięć w migracji

Polityczna debata w Australii na temat ograniczenia netto migracji zagranicznej wywołuje niepokój w sektorze opieki nad osobami starszymi, który w niektórych regionach w dużej mierze opiera się na pracownikach z zagranicy. W sytuacji, gdy obie główne partie proponują znaczne ograniczenia liczby wiz tymczasowych — plan Koalicji zakłada limit migracji na poziomie 100 000 osób przez dwa lata — dostawcy usług opiekuńczych oraz Komitet ds. Rozwoju Gospodarczego Australii (CEDA) lobbuje za wprowadzeniem specjalnej wizy „niezbędnych umiejętności”. Kierownicy placówek podkreślają, że obecna Umowa Przemysłowa dla sektora opieki nad osobami starszymi jest zbyt powolna i obciążona biurokracją. Przykładowo, Uniting Wontama w Orange w Nowej Południowej Walii zatrudnia pracowników z Nepalu, Kenii, Indii i Filipin; bez nich placówka nie byłaby w stanie spełnić minimalnych norm zatrudnienia wprowadzonych po Komisji Królewskiej ds. Opieki nad Osobami Starszymi. CEDA szacuje, że do 2030 roku sektor będzie potrzebował dodatkowych 110 000 pracowników opieki osobistej — liczby, których nie da się pokryć lokalnym rynkiem pracy, biorąc pod uwagę jego napięcie. Proponowana wiza „niezbędnych umiejętności” miałaby stanowić rozwiązanie pośrednie między programem wiz dla wysoko wykwalifikowanych pracowników tymczasowych (subklasa 482) a nisko wykwalifikowanymi sezonowymi ścieżkami, oferując wieloletnie prawa do pracy, wsparcie w uznawaniu kwalifikacji oraz wyraźniejszą drogę do stałego pobytu. Pracodawcy argumentują, że dałoby to zagranicznym pracownikom pewność potrzebną do przeprowadzki z rodzinami i osiedlenia się w regionach, co poprawiłoby retencję. Wobec planowanej na listopad nowej strategii migracyjnej rząd chce, aby Departament Spraw Wewnętrznych wyłączył zawody związane z opieką nad osobami starszymi spod ogólnych cięć migracyjnych. Przemysł opowiada się także za priorytetowym rozpatrywaniem wniosków, podobnie jak w przypadku zawodów medycznych, oraz proponuje łączenie obowiązków sponsorskich w ramach konsorcjów mniejszych dostawców, aby wizy nie były tracone przy zmianie właściciela placówki. Dla menedżerów ds. mobilności pracowników ta sytuacja jest przypomnieniem, że polityka wizowa nie dotyczy już tylko dużych firm i wykwalifikowanych pracowników — sektory takie jak opieka, gastronomia czy budownictwo stają się nowymi polami walki w szerszej debacie migracyjnej, wpływając na plany zatrudnienia na wiele lat naprzód.