Ouderenzorgsector eist speciaal ‘essentiële vaardigheden’-visum te midden van voorgenomen migratiebeperkingen

De politiek geladen discussie in Australië over het terugdringen van de netto buitenlandse migratie luidt alarmbellen in bij de ouderenzorgsector, die in sommige regio’s al voor meer dan de helft afhankelijk is van migranten. Terwijl beide grote partijen scherpe verlagingen van het aantal tijdelijke visa voorstellen—het plan van de Coalitie zou de migratie twee jaar lang beperken tot 100.000—lobbyen ouderenzorgaanbieders en het Committee for Economic Development of Australia (CEDA) voor een speciaal ‘essentiële vaardigheden’-visum. Frontlinemanagers geven aan dat de huidige Aged Care Industry Labour Agreement te traag en administratief belastend is. Uniting Wontama in Orange, NSW, bijvoorbeeld, heeft personeel uit Nepal, Kenia, India en de Filipijnen in dienst; zonder deze medewerkers kan de instelling niet voldoen aan de minimale personeelsnormen die na de Aged Care Royal Commission zijn ingevoerd. CEDA berekent dat de sector tegen 2030 nog eens 110.000 zorgmedewerkers nodig heeft—een aantal dat binnen Australië niet ingevuld kan worden vanwege de krappe arbeidsmarkt. Een ‘essentiële vaardigheden’-visum zou tussen het tijdelijke, hoogbetaalde Temporary Skill Shortage (subclass 482)-programma en de laaggeschoolde seizoensgebonden routes in zitten, met meerjarige werkrechten, ondersteuning bij erkenning van vaardigheden en een duidelijker pad naar permanente verblijfsvergunning. Werkgevers stellen dat dit buitenlandse werknemers de zekerheid zou geven om hun gezinnen mee te nemen en zich in regionale gebieden te vestigen, wat de retentie ten goede komt. Met de nieuwe migratiestrategie van de overheid die in november verschijnt, willen brancheleiders dat het ministerie van Binnenlandse Zaken ouderenzorgberoepen beschermt tegen eventuele algemene bezuinigingen. Ze pleiten ook voor prioriteitsbehandeling vergelijkbaar met die voor gezondheidsberoepen en stellen voor om sponsorverplichtingen te bundelen binnen consortia van kleinere aanbieders, zodat visa niet verloren gaan bij eigendomsoverdracht van een instelling. Voor mobiliteitsmanagers is deze situatie een duidelijke herinnering dat het visumbeleid niet langer beperkt is tot hoogopgeleide werknemers bij grote bedrijven; sectoren als zorg, horeca en bouw worden ook strijdtonelen in het bredere migratiedebat, wat de aannames voor personeelsplanning voor de komende jaren beïnvloedt.