USCIS-memo zorgt ervoor dat de meeste aanvragers van een groene kaart het land moeten verlaten

Een beleidsnota van U.S. Citizenship and Immigration Services (USCIS), die eind vorige week werd gepubliceerd en op 25 mei werd geanalyseerd door juristen en academici, kondigt een van de ingrijpendste veranderingen aan in werk- en gezinsgebonden immigratie in decennia. Het document instrueert beoordelaars om het aanvragen van een statuswijziging (het aanvragen van een verblijfsvergunning vanuit de Verenigde Staten) te beschouwen als “buitengewone bijstand” en de voorkeur te geven aan consulaire afhandeling in het buitenland voor de meeste aanvragers.

In de praktijk betekent dit dat buitenlandse professionals, internationale studenten, echtgenoten van Amerikaanse staatsburgers en zelfs veel humanitaire parolees die al in het land wonen en werken, mogelijk het land moeten verlaten, hun documenten bij een Amerikaans consulaat moeten indienen en maanden moeten wachten op een interview voor een immigrantenvisum voordat ze met een green card-status kunnen terugkeren. Hoewel de nota uitzonderingen maakt voor vluchtelingen, asielzoekers en bepaalde visa-houders met dubbele intentie (waaronder H-1B), schatten immigratieadvocaten dat meer dan 400.000 lopende aanvragen geraakt kunnen worden als USCIS de richtlijn met terugwerkende kracht toepast.



Specialisten in zakelijke immigratie waarschuwen voor een kettingreactie bij multinationals. Werknemers die halverwege een project moeten vertrekken, kunnen te maken krijgen met lange wachttijden voor visumafspraken, wat talentmanagement bemoeilijkt en de verhuiskosten verhoogt. Afhankelijke gezinsleden kunnen hun werkvergunning verliezen tijdens hun verblijf in het buitenland, en medewerkers die werken aan gevoelige exportcontroleprogramma’s kunnen te maken krijgen met licentiecontroles als hun werkplek verandert. Bedrijven halen al “forenzen”-regelingen uit de kast die tijdens de pandemie werden gebruikt – waarbij werknemers in Canada of Mexico verblijven terwijl ze wachten op terugkeer – maar geven aan dat zulke noodoplossingen duur en verstorend zijn.

Juridisch zet de nota de toon voor een conflict over de bevoegdheid van de instantie. Critici stellen dat het bestempelen van statuswijziging als “buitengewoon” in strijd is met de duidelijke tekst van Sectie 245 van de Immigration and Nationality Act, en dat hiermee een praktijk van een halve eeuw via richtlijnen bijna wordt verboden zonder formele regelgeving. Binnen enkele weken wordt rechtszaken verwacht; verschillende belangenorganisaties bereiden klachten voor op grond van de Administrative Procedure Act, waarin wordt gesteld dat de nota een inhoudelijke regel is die zonder publieke consultatie is aangenomen.

Ondertussen wordt HR en global-mobility managers aangeraden om buitenlandse werknemers met lopende I-485-aanvragen te identificeren, consulaire posten in het buitenland met de kortste wachttijden in kaart te brengen en budgetten te maken voor langdurige naleving van loonadministratie over grenzen heen. Werkgevers worden ook aangespoord om de PERM-arbeidscertificeringstermijnen te versnellen voor cruciale medewerkers die nog geen aanvraag voor statuswijziging hebben ingediend, voor het geval de mogelijkheid om binnen het land te blijven aanvragen verder wordt beperkt.