Brytyjsko-francuska umowa „jeden na jednego” w sprawie deportacji kosztowała 56 000 funtów na jednego migranta, poinformowali posłowie

Podczas zeznań przed Komisją Spraw Wewnętrznych Izby Gmin 21 września, brytyjska minister ds. imigracji Shabana Mahmood ujawniła, że Wielka Brytania wydała 78 milionów funtów na odesłanie 1400 nielegalnych migrantów przekraczających Kanał La Manche do Francji w ramach rocznego pilotażowego programu „jeden na jeden” – co daje średnio 56 000 funtów na osobę. W ramach tego porozumienia Francja przyjmuje osoby, które nielegalnie przedostały się do Wielkiej Brytanii małymi łodziami, w zamian za co UK przyjmuje równą liczbę zweryfikowanych uchodźców już przebywających na francuskim terytorium. Francuscy urzędnicy sygnalizują, że woleliby zakończyć ten dwustronny pilotaż po jego wygaśnięciu 1 października i włączyć zwroty migrantów do szerszych ram unijnych, argumentując, że to niszowe porozumienie odciąga zasoby od wspólnych patroli przybrzeżnych. Trwają negocjacje dotyczące przedłużenia lub zastąpienia programu, jednak koszty wywołały krytykę polityczną po obu stronach Kanału. Dla Francji pilotaż jest mieczem obosiecznym: z jednej strony zmniejsza populacje obozów w Calais i Dunkierce, z drugiej jednak zmusza prefektury do przyjmowania powracających migrantów, którzy mogą ponownie wejść do nielegalnego obiegu, jeśli liczba osób relokowanych przez UK spadnie. Przedsiębiorstwa z regionu Hauts-de-France obawiają się, że zakończenie programu bez unijnej alternatywy może spowodować wzrost liczby nielegalnych przepraw, co z kolei wywoła zamknięcia dróg i kontrole policyjne zakłócające przepływ towarów przez korytarz logistyczny w Calais. Z perspektywy firm i zarządzania imigracją najważniejszy jest aspekt finansowy. Brytyjskie władze twierdzą, że koszt 56 000 funtów za każdą deportację jest mniej więcej równy kosztom zakwaterowania w hotelu dla osoby, której odmówiono azylu, jednak krytycy zauważają, że te wydatki nie przyspieszają procedur wydawania pozwoleń na pracę dla firm legalnie przenoszących pracowników między krajami. Francuscy pracodawcy obawiają się natomiast, że upadek porozumienia może skłonić Paryż do zaostrzenia polityki wizowej wobec brytyjskich pracowników delegowanych, by zyskać przewagę w negocjacjach. Menedżerowie ds. mobilności powinni spodziewać się ogłoszenia przed 1 października. Jeśli rozmowy zakończą się fiaskiem, można się spodziewać zaostrzonych kontroli bezpieczeństwa na francuskich portach w kierunku Wielkiej Brytanii oraz tymczasowego wzrostu ruchu małych łodzi, co może sparaliżować ruch handlowy przez Cieśninę Dover.