Voormalig plaatsvervangend premier Angela Rayner keert zich tegen de nieuwe regels die migrerende zorgmedewerkers dwingen tot wel 15 jaar te wachten voordat ze recht hebben op een verblijfsvergunning voor onbepaalde tijd (ILR). In een interview met de BBC, benadrukte Rayner—zelf voormalig zorgmedewerker—dat deze terugwerkende kracht, die mensen die al bijdragen aan de sector vastzet, “helemaal iets anders is dan het controleren van de grens” en het risico loopt essentiële medewerkers naar het buitenland te drijven.
Volgens de voorgestelde ‘Earned Settlement’-hervormingen, aangekondigd in december, krijgen houders van een Health & Care Worker-visum die na 1 april 2026 instromen te maken met een kwalificatieperiode van 10 jaar voor ILR, oplopend tot 15 jaar als ze van werkgever wisselen binnen de sector. Ministers stellen dat deze maatregel de langdurige migratie zal verminderen, maar zorgaanbieders waarschuwen dat het potentiële kandidaten afschrikt, juist nu er meer dan 130.000 vacatures in de sector zijn.
![Angela Rayner noemt wachttijd van 15 jaar voor zorgmedewerkers “on-Brits”]()
Rayner pleit ervoor om de verblijfsduur op vijf jaar te houden en visa sectorbreed te maken in plaats van aan één werkgever te koppelen, verwijzend naar veel meldingen van uitbuiting en hoge verloopcijfers onder medewerkers die aan een sponsor gebonden zijn. Sectororganisaties zoals Care England en de Migration Advisory Committee waarschuwen dat het verlengen van de route naar permanente verblijfsstatus het Verenigd Koninkrijk zijn reputatie als aantrekkelijke bestemming voor zorgprofessionals kan kosten.
Juridische adviseurs wijzen erop dat mensen die al via de Health & Care-route verblijven, de vijfjarige route behouden, maar de onzekerheid zorgt er nu al voor dat sommigen hun vertrek naar Canada of Ierland versnellen. Werkgevers bekijken nu extra retentiebonussen, huisvestingsvergoedingen en versnelde opleidingsprogramma’s om buitenlandse medewerkers te behouden tijdens deze aanzienlijk langere kwalificatieperiode.
Voor managers die verantwoordelijk zijn voor internationale mobiliteit is de belangrijkste boodschap: scenario’s plannen. Een zorgmedewerker die nu volgens de huidige regels binnenkomt, kan bij promotie of interne verhuizing onder heel andere verblijfscriteria vallen. Contracten en verhuisbeleid moeten expliciete clausules bevatten over toekomstige beleidsrisico’s en mogelijk financiële buffers inbouwen als de kansen op gezinshereniging halverwege de opdracht veranderen.
Volgens de voorgestelde ‘Earned Settlement’-hervormingen, aangekondigd in december, krijgen houders van een Health & Care Worker-visum die na 1 april 2026 instromen te maken met een kwalificatieperiode van 10 jaar voor ILR, oplopend tot 15 jaar als ze van werkgever wisselen binnen de sector. Ministers stellen dat deze maatregel de langdurige migratie zal verminderen, maar zorgaanbieders waarschuwen dat het potentiële kandidaten afschrikt, juist nu er meer dan 130.000 vacatures in de sector zijn.
Rayner pleit ervoor om de verblijfsduur op vijf jaar te houden en visa sectorbreed te maken in plaats van aan één werkgever te koppelen, verwijzend naar veel meldingen van uitbuiting en hoge verloopcijfers onder medewerkers die aan een sponsor gebonden zijn. Sectororganisaties zoals Care England en de Migration Advisory Committee waarschuwen dat het verlengen van de route naar permanente verblijfsstatus het Verenigd Koninkrijk zijn reputatie als aantrekkelijke bestemming voor zorgprofessionals kan kosten.
Juridische adviseurs wijzen erop dat mensen die al via de Health & Care-route verblijven, de vijfjarige route behouden, maar de onzekerheid zorgt er nu al voor dat sommigen hun vertrek naar Canada of Ierland versnellen. Werkgevers bekijken nu extra retentiebonussen, huisvestingsvergoedingen en versnelde opleidingsprogramma’s om buitenlandse medewerkers te behouden tijdens deze aanzienlijk langere kwalificatieperiode.
Voor managers die verantwoordelijk zijn voor internationale mobiliteit is de belangrijkste boodschap: scenario’s plannen. Een zorgmedewerker die nu volgens de huidige regels binnenkomt, kan bij promotie of interne verhuizing onder heel andere verblijfscriteria vallen. Contracten en verhuisbeleid moeten expliciete clausules bevatten over toekomstige beleidsrisico’s en mogelijk financiële buffers inbouwen als de kansen op gezinshereniging halverwege de opdracht veranderen.
Bron: Care Home Professional
