Actiegroepen hekelen plan om verblijfsroute voor zorgmedewerkers van 5 naar 15 jaar te verlengen

De discussie over hoe lang migrerende zorgmedewerkers moeten wachten voordat ze in het Verenigd Koninkrijk in aanmerking komen voor permanente vestiging, escaleerde maandag 29 juni 2026, nadat details van een conceptvoorstel van het Ministerie van Binnenlandse Zaken in het weekend uitlekten. Volgens het plan, dat eerst werd gemeld door The Guardian, zou de standaardperiode voor het verkrijgen van onbepaalde verblijfsvergunning (ILR) voor de meeste werkgerelateerde migranten stijgen van vijf naar tien jaar. Voor zorgmedewerkers die via het Health & Care Worker-visum zijn aangenomen, zou de wachttijd zelfs oplopen tot vijftien jaar.

Junior minister Mike Tapp van Binnenlandse Zaken brak met de lijn van zijn ministerie door te stellen dat zorgmedewerkers – die al als schaarsteberoepen worden beschouwd – hiervan uitgezonderd zouden moeten worden. Dit leidde ertoe dat minister van Binnenlandse Zaken Shabana Mahmood zijn toegang tot departementale documenten beperkte en opriep tot zijn ontslag. Brancheorganisaties waarschuwen dat het voorstel het vertrek uit een sector die al kampt met 150.000 vacatures, kan versnellen.

Gavin Edwards, hoofd sociale zorg bij vakbond UNISON, waarschuwde dat “de regels halverwege het spel veranderen” nieuwe aanwas zal afschrikken en de uitbuiting van bestaande medewerkers zal verergeren, omdat zij jarenlang aan één werkgever vastzitten. Migrerende zorgverleners die met The Guardian spraken, beschreven diensten van 20 uur, wekenlang geen vrije dagen en loon onder het minimum, maar ze voelen zich “gevangen” door de visumregels, omdat het wisselen van werkgever hun toekomstige ILR-aanvragen in gevaar kan brengen.



Het Ministerie van Binnenlandse Zaken benadrukt dat de langere wachttijd nodig is om aan te sluiten bij bredere plannen om de netto migratie te verminderen en het vertrouwen in het puntensysteem te herstellen. Ambtenaren stellen dat laag- en middelhooggeschoolde functies geen snelle route naar permanente status mogen bieden en dat het verhogen van de drempel misbruik bij werving zal tegengaan.

Critici wijzen er echter op dat zorgaanbieders pas in 2022 aan de sponsorlijst werden toegevoegd, nadat de coronapandemie de chronische personeelstekorten blootlegde. De sector blijft sterk afhankelijk van buitenlandse werknemers, terwijl de werkloosheid in het VK op een 20-jarig dieptepunt staat. Zorgaanbieders vrezen dat de wijziging botst met de gelijktijdige belofte van de overheid om de afhankelijkheid van uitzendkrachten in de zorg te verminderen.

Voor managers van internationale mobiliteit is de boodschap duidelijk: opdrachten die sleutelpersoneel via het Health & Care Worker-programma laten lopen, vereisen veel langere planning. Werkgevers zullen talentpijplijnen, ondersteuningspakketten en retentiestrategieën moeten herzien, anders riskeren ze ervaren zorgverleners te verliezen die noch kunnen doorgroeien naar een verblijfsstatus, noch hun gezinsleden mee kunnen nemen voor anderhalve decennium.

Multinationals die ouderenzorg uitbesteden aan Britse aanbieders, moeten de arbeidspraktijken van hun leveranciers kritisch bekijken, aangezien reputatieschade waarschijnlijk toeneemt als verhalen over uitbuiting blijven opduiken. Ondertussen wijst de politieke onrust binnen het Ministerie van Binnenlandse Zaken – waarbij een senior minister lijnrecht tegenover een van haar eigen teamleden staat – erop dat er mogelijk nog meer wijzigingen komen voordat de wetgeving later deze zomer wordt ingediend.