Sędzia Sądu Okręgowego w Minneapolis oddalił wezwania do stawienia się przed wielką ławą przysięgłych, które administracja Trumpa wysłała do gubernatora Minnesoty, prokuratora generalnego oraz kilku liderów miast i hrabstw. W orzeczeniu ujawnionym 22 czerwca sędzia Patrick Schlitz stwierdził, że żądanie dokumentów przez Departament Sprawiedliwości było „próbą zmuszenia władz stanowych do egzekwowania cywilnego prawa imigracyjnego oraz nękania ich za odmowę współpracy”. Wezwania zostały wydane w styczniu w ramach federalnego śledztwa dotyczącego możliwego utrudniania przez władze stanowe i lokalne „Operacji Metro Surge” – szeroko zakrojonej akcji Immigration and Customs Enforcement (ICE) w rejonie Twin Cities na początku tego roku. Schlitz zauważył, że rząd nie wskazał żadnego przestępstwa, które urzędnicy mogli popełnić, a poszukiwane materiały – takie jak publiczne przemówienia i oświadczenia prasowe – są chronione jako wolność wypowiedzi politycznej. Decyzja ta to kolejna sądowa krytyka strategii administracji polegającej na wykorzystywaniu sądów federalnych do zmuszania tzw. „jurysdykcji sanktuaryjnych” do współpracy z ICE. Podobne próby wezwania do udostępnienia informacji od władz Kalifornii i Kolorado zostały w ostatnich miesiącach również odrzucone, co podkreśla ograniczenia władzy federalnej, gdy stany odmawiają angażowania zasobów w egzekwowanie prawa imigracyjnego. Dla międzynarodowych pracodawców i menedżerów ds. mobilności orzeczenie ma znaczenie, ponieważ sygnalizuje, że lokalne polityki braku współpracy pozostaną w mocy w wielu amerykańskich miastach. Firmy przenoszące zagranicznych pracowników do Minneapolis–St Paul mogą spodziewać się, że obowiązująca tam „ordynacja separacyjna” – zakazująca policji pytania o status imigracyjny – pozostanie nienaruszona, co zmniejsza ryzyko nalotów ICE w miejscach pracy. Sprawa pokazuje też, jak szybko priorytety w egzekwowaniu prawa imigracyjnego mogą się zmieniać pod wpływem politycznych wiatrów, co jest ważnym czynnikiem, który globalni pracodawcy muszą uważnie obserwować. Praktyczna wskazówka: Pracodawcy działający w regionach „sanktuaryjnych” powinni dopasować procedury zgodności do lokalnych polityk (np. weryfikować nakazy przed wpuszczeniem agentów federalnych) oraz szkolić menedżerów, by nie udostępniali informacji o pracownikach bez odpowiedniej podstawy prawnej.
